گسترش روابط صمیمی

چگونه رابطه ی عادی اشخاص در جهت رابطه ی صمیمانه متحول می شود ؟ به عقده ی برخی پژوهشگران،مسیری که رابطه ی عادی را به رابطه ی صمیمی پیوند می دهد،به طور چشمگیر ، یکنواخت و قابل پیش بینی است. بر این اساس ،(مورستین Murstein  1976؛1987) . نظریه ی محرکها – ارزشها – نقشها را پیشنهاد می کند .(نظریه های مراحل)

به نظر او،در مرحله اول محرکها(محرکهای بیرونی)،رابطه را به وجود می آورند و،طبق مطالعات آزمایشی،عبارتند از جاذبه ی جسمی ،تمایل به شخص دیگر و احساس راحتی در کنار او.

درمرحله ی دوم (ارزش ها) طرفین مطمئن می شوند که ارزشها و درک آنها از زندگی ،در کل،مشابه است.

بالاخره ، در مرحله ی سوم نقشها ،رابطه بر این واقعیت استوار می شود که هر یک از طرفین ، نقش همسری خود را به طور مناسب ایفا کند.

هر چند که سه عامل در طول هر سه مرحله ی رابطه حضور دارند ،هر یک تنها در طول یک مرحله ارزش پیدا می کند .

مثلا،در جهت زندگی مشترک،مطابقت ارزشها می تواند به هنگام برخورد اول،نقش داشته باشد،اما خیلی کمتر از جاذبه ی جسمی و احساس راحتی. همچنین،در آخرین مرحله،ظاهر جسمی طرف مقابل و ارزشهای او نفوذ قطعی دارد،اما خیلی کمتر از توانایی ایفای نقش به عنوان همسر یا والد.

از نظر مورستین در هر یک از مراحل رابطه ی صمیمی ،برای هر یک از محرکها ،ارزشها و نقشها ،اشتغال ذهنی مشاهده می شود. در مرحله اول ،اهمیت محرک های بیرونی (جاذبه ی جسمی ،تمایل به شخص دیگر و احساس راحتی در کنار او ) خیلی زیاد است و ارزشها و نقشها ،به ترتیب در مراحل دوم و سوم ،اهمیت پیدا می کنند.